Olabilmek

Bir insana acı haz verebilir mi? Bana veriyor. Bir insan üzülmeyi sevebilir mi? Ben seviyorum. Bir insan dışlanmak ister mi ki? Evet ister, çünkü ben istiyorum. Bir insan çaresizliğe alışmalı mı, hayatı hep böyle mi geçecek? Peki hep çaresiz olacaksak bunca şey niye? Neden beyinlerimiz var? Gözlerimiz, ellerimiz, dilimiz, kalbimiz bunlar niye var? Neden bunlar bize verilmiş ki? Çaresizce yaşayabilmek için mi? Hep boynumuz bükük mü olmalı yaşamak için? Oysa bizi biz yapan yaratılışımız değil midir, yaratılışımızda ki asalet değil midir? Şeytanı cehenneme attıran, bütün alemlerin önünde eğildiği, yaşamı içinde barındırabilen tek varlık değil miyiz biz? Peki o zaman bu eziklik niye? Ne oldu ki biz bu kadar çöküntüye uğradık? Neden en aşağılız biz? Neden bu kadar değersiziz? Bunu biz mi yaptık? ........Evet, ne yazık ki bu bizim yediğimiz bi' halt. Bu hale gelmemiz bizim becerimiz. Ne garip değil mi, insan kendi değerini bulabilmesi gerekirken bizim yaptığımız tek şey var olan değerimizi sürekli sömürmek. Bi' hiç gibiyiz. Evet, birimiz ikimiz öyle değil, hepimiz öyle. İşte aradan bir kaç tane değerini korumuş insan çıkıyorda onları ilah gibi görüyoruz. Oysaki onların tek yaptığı şey insanlıklarını korumak. Gerçi bu da önemli birşey. Çünkü böyle bir zamanda bunu yapabilmek bile önemli bir meziyet. Herneyse, demek istediğim ben de bu furyanın içerisindeyim. Bende değersiz hissediyorum kendimi. Bende ne yapacağımı bilmiyorum.. Çünkü ne olduğumu bilmiyorum. Herkes gibi bana da yapabilceklerimi göstermek için fırsat tanınmadı. Ne olduğumu öğrenmeden unutmuşum...