Ne oluyor?

Neye dönüşüyorum ben? Neye? İğrenç biri oluyorum. Duyarsız, anlayışsız, gamsız, ruhsuz, adi şerefsizin biri oluyorum gitgide. Neye dönüşüyorum ben? Farkedebildiğim halde niye durduramıyorum? Zamanı durdurabilsem bile bu yeterli gelebilirmi ki? Eskisi gibi kalabilirmiyim ki? Neden hiçbirşey umrumda olmuyor ya, niye? Kendim için yırtınıp duruyorum ama neden başkası için bunları yapamıyorum? Neyden soğudum ki, ne oldu ki, hiçbirşey anlayamıyorum ya? Sevmiyorum dönüşeceğim şeyi.. Ama önceden görebiliyorum. Çok iğrenç bişeye dönüşüyorum ben. Çok gamsızım ben yaaa.
İçimde bir acı var. Hissetmem gereken bir acı. Ama ben bunu hissedemiyorum. Biryerde iletişim kuramıyorum. Tıkanıp kalıyor herşey. Ruhsuz muyum neyim ki? Ama bu öyle bir acı ki anlatılmayacak bir boyutta. Küçük küçük kemiriyor heryerimi. Ama acıyı hissedemiyorum işte. Sadece varlığını hissedebiliyorum. Bana ulaşmaya çalışıyor çünkü. Acı çekmelisin diyor bana. Gülmemelisin, ağlamalısın hep. Acıdan kıvranmalısın diyor. Ama yapamıyorum işte yapamıyorum. Sağır mı oldum iyice. Vurdumduymaz mı oldum... Bilemiyorum hiç. Herşeye rağmen gülüyorum. Kahkaha atmıyorum evet, ama gülüyorum. Ağlamıyorum. Sanki hayat benim için çok normal geçiyormuş gibi. Sanki yaşamam gereken buymuş gibi. Üzülmemem gerekiyormuş gibi. Bilemiyorum işte, ne oluyor bana hiç bilemiyorum. Bari dönüştüğüm şey iyi birşeydir de bu sorularla kafamı yorduğuma değer...