yüzümde abuk bir gülümseme var bu yazıyı yazmaya başlarken..
ahah.. bu basit bir "uykudan yeni uyanma" hali mi yoksa bana "polyanna" olmak mı öğretildi?
bilinmez tabi.. ama olaylar karşısında daha kararlı daha "dik başlı" durmaya başladığımı sezinliyorum..
melankolik bir doygunluk var üzerimde.. sanki olurda daha fazlası gelirse "pufff" diye patlicam..!
iyi olabilir esasında.. (: en bunalımlı parçalarımı beni bunalıma sokan herkesin üzerine doğru fırlatırım patlarken.. (:
bunalım.ı taşımak o kadar kolay değil.. fazla güç istiyor.. eğer ki gücün biraz olsun tükenirse hiç acımadan "hammm!" yapıyor seni..
ehe.. bakınız nasılda profesyonelleşmişim "bunalım" konusunda..
ancak yüzümdeki o abuk gülümsemeden ve kelimelerin bu yazıdaki duruşundan anlıyorum ki şu an bunalımlı değilim...(:
bir sinemaya gitmiş ve film bittikten sonra soranlara anlatır gibi anlatıyorum bunalımı...
amaa bunalım bana bu kadar uzak değil.. cümleler kimseyi yanıltmasın.. beni de!
aman ne bunalımmış yahu.. kitap bile yazılabilir sanırım bu konunun üzerine..
fakat ben yazmam.. :D
yazımı sonlandırmadan önce kendime bir şarkı armağan etmek istiyorum buradan.. ((:
"düşünmeee düşünmeee kim anlamış ki! sen anlayasın böyleee"
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder